Naprawy konstrukcji żelbetowych

Podjęcie skutecznej naprawy skorodowanej konstrukcji betonowej i żelbetowej przedłuża jej życie techniczne. Degradację konstrukcji betonowych z upływem czasu należy traktować jako normalne procesy fizyko-chemiczne, tak samo jak działania naprawcze.

Naprawy konstrukcji betonowych i żelbetowych z wykorzystaniem materiałów PCC:

Materiały PCC, to inaczej betony polimerowo-cementowe. Są to systemy materiałów do napraw konstrukcyjnych i powierzchniowych betonu bazujące na spoiwie cementowym modyfikowanym polimerami.

Schemat działań naprawczych tej metody wygląda następująco:

  1. Oczyszczenie podłoża – usunięcie z podłoża luźnych skorodowanych fragmentów betonu, usunięcia zużytych lub/i zniszczonych warstw wykładzin, tynków, izolacji i oczyszczenia powierzchni do „zdrowej”, nośnej warstwy.
  2. Naprawa rys – wykonywana metodami iniekcji ciśnieniowych z użyciem żywic epoksydowych/poliuretanowych/mikrocementów (w zależności od charakteru rys)
  3. Zabezpieczenie stali zbrojeniowej – usunięcie otuliny betonowej aż do miejsc nieskorodowanych, oczyszczenie zbrojenia z rdzy, a następnie zabezpieczenie stali zbrojeniowej mineralną powłoką antykorozyjną.
  4. Uzupełnienie zbrojenia – wykonywane w przypadku gdy stopień korozji  jest na tyle duży, że konieczne jest uzupełnienie zbrojenia.
  5. Wykonanie warstwy kontaktowej – przygotowanie odsłoniętej powierzchni starego betonu polegające na zwiększeniu jego przyczepności oraz zniwelowanie niewielkich, nieuniknionych różnic we współczynniku pełzania, skurczu, module sprężystości, współczynniku odkształcalności termicznej.
  6. Wyrównanie powierzchni – uzupełnienie ubytków o głębokości do 5 mm.
  7. Zabezpieczenie powierzchniowej betonu – celem zwiększenia ochrony naprawianej konstrukcji przed korozją.

 

Naprawy i wzmacnianie konstrukcji betonowych i żelbetowych z wykorzystaniem włókien węglowych:

Wykorzystanie włókien węglowych to jedno z najnowocześniejszych rozwiązań w tym obszarze. Wykorzystywane w tym celu materiały kompozytowe posiadają formę taśm zbrojonych jednokierunkowo (ich grubość waha się pomiędzy 1,2 a 1,4 mm, a szerokość między 50 a 140 mm) lub też tkanin o strukturze włókien ułożonych w jednym, dwóch lub więcej kierunkach.